rood petje

Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer
.
Navigatie oude site:
ontwikkelaar fixeer contactsheet zelfportret
Vorige afdruk - Volgende afdruk

This content is geotagged Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps


Roodpetje Hoe win je de World Press Photo?
17-05-2009 23:34
Door: Bas

World Press Photo winnaars
Winnaars World Press Photo 2009
Piet Heinkade Amsterdam, 03-05-2009 22:13


World Press Photo houdt niet alleen ieder jaar een competitie, maar geeft onder andere ook workshops voor fotojournalisten. Waaronder in ServiŽ. Daar probeert de Nederlandse fotojournalist Dirk-Jan Visser nu de lokale fotografen aan een prijs bij de World Press Photo te helpen. Hij houdt daarvoor een log bij voor NRC.Next. Bij de opening van de tentoonstelling, roept de minister dat fotografie ook kunst is. Daar is Visser het in ieder geval al niet mee eens: “Daarnaast hebben we het niet over kunst, maar over journalistiek, de werkelijkheid van de dag, iets wat deze minister zich misschien zou moeten aantrekken als het om de fotografen en media in ServiŽ gaat.” Of het Visser gaat lukken om de Servische fotografen een prijs te laten winnen, weten we pas later. Maar is er een recept om de World Press Photo te winnen?

Volgens Stephen Mayes, die van 2004 tot en met 2009 secretaris van de jury was, wel. In zijn afscheidstoespraak tijdens de World Press Photo Awards Days twee weken geleden, gaf hij drie regels om in ieder geval kans te maken om een World Press Photo te winnen. Regel ťťn is het makkelijkst: je moet inzenden. Maar zegt Mayes er gelijk bij, probeer niet de jury te begrijpen en daarop je keuze te maken. De jury is namelijk niet te begrijpen volgens hem. Wat de jury doet is afhankelijk van veel factoren; welke foto ze ervoor zagen, of ze de foto overdag of ‘s avonds zien en zelfs het ontbijt. Dat maakt het proces willekeurig. Maar niet irrationeel. Alleen hun ratio is persoonlijk en niet te beÔnvloeden door je inzending. De tweede regel om een prijs te winnen is dat slechte foto’s niet winnen. Het gaat bij de winnaars altijd om goede foto’s. Als fotograaf moet je goed opletten op wat je inzendt. Daarbij moet je je afvragen wat jouw kijk op de wereld is en wat jouw foto’s toevoegen aan de kennis over de wereld. De laatste regel is niet echt een regel, maar meer een advies: zorg dat je publiceert. Een beetje vertrouwelijkheid maakt de jury gevoelig. Niet dat ze dan jouw foto’s herkennen, zegt Mayes gelijk. Want heel vaak denken ze de fotograaf te weten en dan is het toch een andere fotograaf. Maar het feit dat jouw foto’s her en der gezien zijn, maakt de jury bekender met het onderwerp en jouw visie.

De drie regels waren slechts een onderdeel van het betoog van Stephen Mayes. In zijn verhaal blikte hij vooral terug op zes jaar foto’s bekijken. Waarbij hij in totaal 470.214 foto’s heeft gezien. En daar vallen hem een paar dingen op. Onder andere dat ieder jaar weer veel foto’s worden ingezonden die een kopie zijn van de winnaars van het jaar daarvoor. Bovendien worden veel foto’s ingezonden, maar komen er eigenlijk weinig verschillende onderwerpen aan bod. Naar zijn mening gaan veel te veel fotografen naar dezelfde plekken, waarbij ze dezelfde ideeŽn en thema’s hebben. Eigenlijk zijn er maar drie thema’s die heel vaak terugkomen: de armen en de uitgeputte mensen, de exotische thema’s en alles buiten thuis. En dat vindt Mayes nogal deprimerend weinig. Tegelijk maakt het de winnaars zo sterk: “het zijn mensen die een ander standpunt durven aan te nemen, die de moed hadden om opzij te stappen en anders te denken over de wereld en hoe ze het aan de wereld moeten presenteren.” Mayes haalt een uitspraak van een van de juryleden van dit jaar aan: “90% van de foto’s vertellen 10% van wat er in de wereld gebeurt.” Er zijn volgens Mayes net zoveel fotografen als drugsverslaafden in Kabul. Daarentegen missen de foto’s van onder andere de middenklasse, drugsgebruikers die wel controle over hun leven hebben en echte persoonlijke sex (als tegenhanger van de commerciŽle uitgebuite sex). Enorme gaten volgens hem.

Fotografen moeten meer emotionele risico’s durven nemen. En dan in de zin dat ze die onderwerpen gaan vastleggen waardoor ze echt geÔntrigeerd worden. Mayes is het eens met een jurylid die in 2004 zei: “een emotionele band is vereist in een foto, een bijschrift is niet verplicht.” Volgens de oud-secretaris is het de taak van de fotograaf “niet per se het hele verhaal te vertellen in ťťn beeld. Maar om genoeg vragen te stellen en nieuwsgierigheid op te wekken om de aandacht vast te houden.” Een foto waarvan de jury niet begrijpt waar het over gaat, maar wel genoeg vragen oproept, gaat dan ook sowieso door naar de tweede ronde. Pas als duidelijkheid echt nodig is, wordt het bijschrift erbij gevraagd.

Het is slechts een van de bijzondere elementen van het proces. Mayes kan er nog veel meer over vertellen. Over het feit dat iedere foto van dit jaar gemiddeld 4,5 seconde lang bekeken is. Daarbij moet je je bedenken dat hoe verder in het proces er langer naar de foto’s gekeken wordt. De eerste ronde vliegen de foto’s dus gewoon rond. Het is de favoriete ronde van Mayes overigens. Omdat je dan alles ziet en je leert wat fotografen interessant vinden. Die eerste dagen duren het kortst, gemiddeld zo’n 10 uur per dag wordt er naar foto’s gekeken. In de laatste ronden loopt het op tot maar liefst 20 uur per dag. En de gesprekken gaan ook door buiten de officiŽle jurering. Bij de pauzes en alle maaltijden, en die zijn er talrijk vertelt Mayes, gaan de discussies door. En wat blijkt, de uitkomst blijkt verrassend vaak overeen te komen met wat de medewerkers van World Press Photo achter de schermen voorspellen.

Uiteraard moet Mayes ook naar de toekomst kijken. En daar spelen volgens hem drie woorden een grote rol: World, Press en Photo. Wat betreft World hoopt hij een uitgebreider beeld te zien van wat er in de wereld speelt en hoe fotojournalisten daar naar kijken. Bij het tweede woord, Press, moet nagegaan worden wat journalistiek nu eigenlijk is. Horen weblogs daar ook bij. En wanneer is iets professioneels, een voorwaarde voor inzending van de World Press Photo. De moeilijkste vraag ligt bij het woord Photo. Want wat is dat? Volgens een definitie die Mayes onlangs vond in een woordenboek is een foto een beeld dat gemaakt is met een camera en dat op film wordt opgenomen en zichtbaar gemaakt wordt door een chemisch proces. Dan heeft hij erg weinig foto’s gezien afgelopen jaar, zegt hij droogjes. De oude standaarden voldoen niet meer, er moeten nieuwe gemaakt worden die de nieuwe technieken kunnen bevatten. En die zijn er nog niet. Het is volgens Mayes niet de taak van World Press Photo om die standaarden te stellen. World Press Photo laat de invloeden van de standaarden zien volgens hem. Net zoals hij zegt dat het proces van de jurering niets zegt over de stand van de fotografie, maar over hoe de media met fotografie omgaat.

De hele toespraak van Stephen Mayes (49 minuten) is te beluisteren via Lens Culture.


Belichtingen
Nog geen belichting

Belicht deze afdruk
Belichtingen niet meer mogelijk
Afdruk bewaren op del.icio.us; Afdruk bewaren op eKudos

Alles op deze site is auteursrechtelijk beschermd. Vermenigvuldiging, publicatie, reproductie of ander gebruik op welke manier dan ook, is alleen toegestaan na schriftelijke toestemming van de fotograaf.
Duplication of any material on this site without author's consent and attribution is expressly prohibited.