Wie de Zilveren Camera wint wordt door een jury bepaald. Dat is een groep mensen met een mening. En het leuke van een mening is, dat je het er mee oneens kunt zijn. Dat ben ik, zeker bij de Zilveren Camera, nog wel eens. Zo ook dit jaar, zowel bij de hoofdwinnaar als bij enkele categorieën. De nominaties vond ik al niet allemaal even sterk, maar in iedere categorie zat wel een duidelijke winnaar. Dacht ik, de jury had soms een andere mening bleek.

Zoals bij Binnenlands Documentair. Daar won Jeroen Hofman de eerste prijs. Ik had al mijn geld op de serie van Willem Poelstra gezet. In mijn ogen een veel sterkere serie. Een serie die meer vertelt, je meer bij de ballen grijpt en die erg goed in elkaar zit. Op zich niets mis met de serie van Hofman, ik gun hem de prijs ook van harte, maar toch. Het spreekt mij veel minder aan. Een aardig onderwerp, goed bedacht, maar niet heel bijzonder gefotografeerd. Waardoor het mij niet echt raakt. Te registratief, misschien ook wel teveel een trucje. Men neme een technische camera en gaat op een hoog standpunt staan en dan heb je het. Natuurlijk misken ik hiermee alle moeite die hij heeft moeten doen, de research, de noeste arbeid en de beheersing van de techniek. Ik heb het eigenlijk iets te vaak gezien misschien, van die grote technische camera foto’s waarmee je iets heel sec weergeeft. Het emotioneert mij niet. Dat doen de series van zowel Poelstra als Chris de Bode mij veel meer. En ja, je kunt Poelstra verwijten dat hij weer traditioneel en klassiek op zwart-wit werkt, dicht op de huid en lekker contrastrijk. Maar het is geen trucje, het is een middel om de boodschap door te geven. Een hele smalle scheidslijn, dat geef ik toe, Poelstra zit hier aan de goede zijde.

Mijn grootste verbazing is dat Pim Ras de eerste prijs bij Sport Series heeft gewonnen. Een goede serie over voetbal. Absoluut. Goed opgebouwd verhaal, prima gefotografeerd en een heel sterk en mooi eindbeeld. Prachtige serie. Maar wel heel erg Pim Ras en eigenlijk best wel traditioneel. Daar heb ik op zich niets tegen, maar er was in mijn ogen een echt veel en veel sterkere serie genomineerd: die van Jiri Büller. Een wat origineler onderwerp, maar vooral veel afwisselender gefotografeerd. Je gaat bijna van de ene parel naar de andere. Verrassend hoe Büller sport fotografeert, het is zelden voorspelbaar. Hij heeft heel bijzondere foto’s gemaakt van een sport die volgens mij erg lastig te fotograferen is. Overigens vind ik nog steeds dat er veel te weinig actiefoto’s in de prijzen vallen bij Sport. Het schijnt dat die ook weinig worden ingezonden. Dus bij deze de oproep aan de dames en heren sportfotograaf: wilt u volgend jaar ook veel en vooral goede actiefoto’s insturen? Ze worden gemaakt, dat zie ik geregeld in de krant.

Bij andere categorieën had de jury het beduidend moeilijk en heb ook ik moeite met de keuze. Wat deed de serie van Chris de Bode bij Portret Serie? En de winnende serie van Hugo Bes vind ik eigenlijk maar krap een portretserie. Want wat is dat eigenlijk? Nog zo’n lastige categorie, Kunst Cultuur en Entertainment. De enkelbeelden waren prima en een terechte winnaar. Maar de series... Ik word er niet echt warm van. Technisch allemaal goed, er is veel tijd en energie in gestoken en ik heb het allemaal niet gefotografeerd. Dus eigenlijk mag ik niet zeuren. Maar het raakt me gewoonweg niet, het verrast me eigenlijk vooral niet.

En dan de echte Zilveren Camera. Daar heb ik ook een andere mening over, ik ging voor Robin Utrecht en niemand heeft die mening bij mij nog kunnen veranderen. Je zou, afgaande op mijn oordeel bij sport, denken dat ik Pim Ras geen prijs gun. Maar niets is minder waar. Hoe goed ik de serie van Marcel van den Bergh ook vind, dat Pim Ras de eerste prijs bij Binnenlands Nieuws wel moest winnen, stond voor mij vast. Allereerst omdat het een hele goede serie is van toch wel het belangrijkste nieuws van vorig jaar. Hier is echt rasechte fotojournalist aan het werk geweest. Maar vooral moest de serie wel winnen, omdat anders de foto van Karst Tates niet mee kon doen om de eindstrijd. Want om te weten dat dé Zilveren Camera zou gaan tussen de foto van Robin Utrecht en Pim Ras, daar hoefde je geen helderziende voor te zijn.

Alleen koos de jury uiteindelijk niet voor mijn favoriet, die van Robin Utrecht. Ik wil niet zeggen dat ik het oneens met de jury ben, dat is een te groot woord. Bovendien is het heel terecht dat Pim Ras de prijs gewonnen heeft. Het is hem gegund en hij heeft het meer dan verdiend. In een flits heeft hij een foto kunnen maken, die niet alleen wat verhaal klopt, maar ook compositorisch heel erg goed in elkaar zit. Misschien geholpen door wat geluk, geluk dat hij heeft afgedwongen dan. Dat kunnen alleen goede fotografen. Ik vraag me sowieso af wat ik daar gedaan zou hebben, waarschijnlijk helemaal niets, verlamd door het onverwachte. De foto vertelt het verhaal zegt de jury. Heel plat gezegd zegt de foto: deze man heeft zichzelf te pletter gereden onder het oog van de Koninklijke familie. Nogmaals, niets tegen in te brengen als foto op zich, het is zonder meer een heel heel sterk beeld.

Maar toch vind ik de foto van Robin Utrecht beter. Die foto is van eenzelfde heftigheid. En ook hier kun je het heel plat vertellen: man rijdt mensen omver, terwijl anderen toekijken. Je kunt notabene niet eens zien dat het koninginnedag is. De foto vertelt mij echter veel meer hoe absurd de dodemansactie was. Hoe ongrijpbaar het was en onvoorstelbaar het nog steeds is. Dat komt vooral door de agent die daar nog onbewogen staat en niet eens in de gaten heeft wat er zich afspeelt. Steeds als ik de foto van Robin Utrecht zie, kan ik niet bevatten wat er nu echt is gebeurd. Het is zo onwerkelijk, dit kan niet gebeurd zijn. En toch is het gebeurd. Oorzaak en gevolg in één foto: de dader met de onschuldige slachtoffers. Zo gebeurde het, zo snel ging het. De foto maakt veel meer los bij mij, daarom vind ik de foto van Robin Utrecht beter.

Nog afgezien van het feit dat ik niet in de jury zit en mijn mening er dus helemaal niet toe doet, vind ik dat de jury een goede keuze gemaakt heeft met de foto van Pim Ras. Heel goed te begrijpen dat ze die foto hebben gekozen als de winnaar en Pim Ras verdient alle eer. Pim, gefeliciteerd, je hebt het meer dan verdiend! Ik had anders gekozen en daarom krijgt Robin Utrecht toch van mij de hoofdprijs. Helaas voor hem zonder geld of zelfs zonder wisseltrofee, alleen wat eer. Voor wat het waard is dus de eerste, en waarschijnlijk enige, Rood Petje fotoprijs voor de beste nieuwsfoto van het jaar gaat naar Robin Utrecht. Gefeliciteerd.

Trefwoorden: fotojournalistiek, Zilveren_Camera, Pim_Ras, Robin_Utrecht, Willem_Poelstra, Jiri_Buller, Jeroen_Hofman, Chris_de_Bode, Rood_Petje_fotografieprijs

Over Binnenlands Documentair: " Het emotioneert mij niet. Dat doen de series van zowel Poelstra als Chris de Bode mij veel meer." Persoonlijk moet ik zeggen dat deze series mij ook meer aanspreken, maar is dat niet inherent aan het feit dat in deze beide series een persoon (H. Wildeman en Peter J.)gevolgd wordt in plaats van een organisatie cq een ruimtelijk object (oefenterrein)? In die zin je wellicht de series van Poelstra als van de Bode als "portret" kunnen zien?

De serie van Jiri Büller is inderdaad heel verrassend mooi, zeker voor een sportserie.

Over de beste nieuwsfoto: ik ben van mening dat de foto van Robin Utrecht heftiger is dan van Pim Ras. Juist door het absurde van de situatie zoals je boven beschrijft en wellicht ook door het ongevoel wat de dader toch over zich oproept (bij mij dan). Maar wellicht is de invloed van de jury bepaald door het feit dat Pim Ras tevens een serie heeft ingezonden van deze gebeurtenis?

Was met jou qua keuze voor de Zilveren Camera, Bas - maar heb een kanttekening die misschien wel aandacht bij jureren verdient. Persoonlijk denk ik stiekem dat de serie gewonnen heeft - en misschien terecht. Maar waarom Zilveren Camera dat niet mogelijk maakt om de prijs zo te communiceren is me nogal onduidelijk: a omdat er in de voorwaarden toch weinig pos/neg staat over die optie & b - omdat nu net de fotoserie een interessante ontwikkeling is voor zowel kijker als fotograaf (zie ook je review het Beeldverhaal..)

@jos: misschien komt het inderdaad mede omdat bij Hofman niet de persoon centraal staat dat de serie mij minder boeit. Maar het is het niet alleen. Het wordt nergens echt persoonlijk vind ik. Het is letterlijk en te figuurlijk voor mij te afstandelijk. Daar kan ik niet zo heel veel mee. Kun je zien als een gebrek overigens, vind ik allemaal ok. Ik ben wat dat betreft maar een oude kerel :)

Ik vraag me af of bij de beslissing mee heeft gespeeld dat Pim Ras een hele serie heeft ingestuurd. Ik denk als hij alleen het enkele beeld had ingestuurd, de uitslag niet anders zou zijn geweest. Simpelweg omdat die foto samen met die van Robin Utrecht als geen ander de gebeurtenis beschrijft.

@Donald: ja, een serie zou wat mij betreft ook mogen winnen. De voorwaarden zijn inderdaad niet heel helder (ik moest bij de nominaties ook even navragen of een enkele foto uit een winnende serie mee dong naar de hoofdprijs). Dat het beeldverhaal, in wat voor vorm dan ook, meer aandacht krijgt vind ik een hele goede ontwikkeling. Misschien even wat ideeën droppen bij Edie en Fred :)

Altijd lastig om te doorgronden wat een jury tot een bepaalde keuze heeft gebracht. Beide foto's zijn heftig en aangrijpend. Echter op de foto van Robin Utrecht is het een onschuldige, een willekeurig slachtoffer die door de auto wordt meegesleurd. Het had om het even ieder ander kunnen zijn. Op de foto van Pim Ras is het de dader zelf die bebloed in zijn auto zit. Dat wordt door velen toch minder "zielig" gevonden. In mijn ogen is daardoor de foto van Robin heftiger dan de foto van Pim.
En wellicht heeft de jury zich laten leiden door de gedachte dat de winnaar van de Zilveren Camera werkelijk overal gepubliceerd wordt: in ongeveer alle kranten, op tv en wellicht (als dat dit jaar verschijnt) op de omslag van het boek. En daarvoor is de foto van Robin wellicht nét ietsje te heftig...

Ik was net zo verrast als jullie toen ik de eerste prijs won.... Toch zou je de beelden eens moeten zien op groot formaat. En dat het een trucje zou zijn vind ik wat kort door de bocht. Wel ben ik blij met alle bezoekers op mijn site die via dit fantastische blog komen.