Toen ik afgelopen jaar voor kerst bij Canon viste naar de opvolger van de Canon Eos 1D werd er een beetje angstvallig gezwegen. Een aantal weken geleden kreeg onder embargo de gegevens al binnen. Nu moest ik ook zwijgen, ook toen een paar dagen geleden het nieuws al lekte. Het zwijgen is nu voorbij, want de Canon Eos 1D mark II is nu officieel bekend gemaakt (zie ook dpreview). Een camera die de Nikon D2H het vuur aan de schenen zal leggen. Met 8,5 beelden per seconde, waarbij elk beeld 8,2 megapixels groot kan zijn. Uiteraard volledige raw (al dan niet met jpeg) support. Het betekent in ieder geval ruim 2x zoveel datatransport dan de D2H. En de buffer is groot, 40 beelden in jpeg en 20 beelden in raw. Dat moet toch ruim voldoende zijn. Gebleven is de crop-factor (wie weet een goed Nederlands woord hiervoor?) van 1,3. Maar de sensor is nu geen CCD maar een CMOS. Verder heeft de Eos-1D II een nieuw flitssysteem en een verbeterde processor. Ook apart is dat de Eos-1D II twee geheugenkaarten kwijt kan. Een CompactFlash en een SD-kaart. Waarbij de laatste ook als backup gebruikt kan worden. De beelden worden dan op beide kaarten weggeschreven. Handig als iemand je kaartje wil pakken, dan geef je 1 van de 2 af. Of als je net als Robin Utrecht je kaartje snel moet verstoppen, de SD is namelijk veel kleiner. Er zijn wel een paar dingen die mij verbazen. USB 1.1 bijvoorbeeld, maar ook een flitssynchronisatie van 1/250s (de 1D had 1/500s). Maar gelukkig heeft Canon nu wel een betere raw-converter.
En ik ga sparen, hard sparen....
Het aantal fotologs is nauwelijks te tellen. Foto's wil je laten zien en daar leent een fotolog zich uitstekend voor. Ook de Vara zag er wel wat in en vroeg 35 jonge fotografen, van de Rietveldacademie, om mee te werken aan een fotolog. Aan de hand van een wekelijks thema geven de fotografen hun visie. De eerste week zit in ieder geval vol met zeer gevarieerd materiaal.
Het is met camera's hollen of stilstaan. Zo rond september en maart is het altijd druk. Ook nu met een hoop nieuwe camera's. De Nikon D70 bijvoorbeeld, die een serieuze tegenhanger is van de Canon Eos 300D. De specificaties zijn veelbelovend. Nu nog even testen. Ondertussen nemen ook de geruchten rond een nieuwe Canon toe. Aankomende PMA zal er veel nieuws komen. Ik vermoed ook de Nikon D2X (door nu al de D70 goed te promoten, kan op de PMA de D2X mooi in het zonnetje staan. Een goede PR is zeer belangrijk tegenwoordig). Misschien ook wel een digitale reflex van Minolta (die geruchten gaan ook de ronde). En dan heb ik het niet eens over de oneindige stroom digitale compactcamera's. Overuren draaien binnenkort.
Voor een nieuwe opdrachtgever ben je vaak wat nerveuzer. De eerste indruk is immers erg belangrijk. Blunders zijn dan uitgesloten. Maandag moest ik voor een nieuwe opdrachtgever aan de slag. Foto's die niet overgemaakt kunnen worden. Alles moest dus die dag gebeuren. Ik was al blij dat het droog was. Statief mee, uitsluiten wat je kunt uitsluiten. Wat voor mij wel wennen was, was dat ik op dia moest fotograferen. Dat maakte mij wat onzeker. Je hebt geen directe feedback en dia is buitengewoon kritisch. Als polaroid fungeerde daarom de digitale camera. Om de compositie te controleren en de belichting. Gemeten met een losse meter, waarde op de camera kwam overeen. Dat was mooi. Uiteraard wel een belichtingstrapje maken. En ondanks alle voorzorgsmaatregelen en controles en weet ik al niet wat, drie foto's gewoonweg onbruikbaar. En twee die mij niet lekker zitten. Van de 29 settings dus. Ik voel me echt een beun. Zo'n slechte start heb ik nog niet gehad. En nu de opdrachtgever nog inlichten. Ik schaam me werkelijk bijzonder diep. Morgen ook kijken of ik toevallig van de mislukte foto's een digitale variant heb. De wet van Murphy zal echter wel gelden vrees ik.
3 belichtingen
Marcus Leatherdale woont ongeveer de helft van het jaar in India. In die periode maakt hij vele portretten van de oorspronkelijke bewoners en zet hij zich in voor hulpverleningsprojecten. De portretfoto's hebben een bijzondere sfeer. Een sfeer die hij al creëerde toen hij foto's maakte van de New Yorkse beroemdheden. Mooie, interessante fotografie. Van zijn reportagewerk word ik echter niet wild.
0 belichtingen
Ik ben iemand die eigenlijk niet uitgebreid zit te photoshoppen. Heb je pukkels, dan heb je die. Vandaag echter wel aan de gang geweest met een snapshotportret aan de hand van een boek. Gewoon wat rimpeltjes, wallen en oneffenheden wegwerken. En hier en daar de kleur wat aanpassen. Dat is toch wel leuk om te doen. Niet voor al mn foto's, maar kan me goed voorstellen dat het voor glamourfoto's echt super is. Misschien dat ik nog eens zo'n foto ga maken. Gewoon om te spelen, dat is toch wel belangrijk. Kijken wat de mogelijkheden zijn en waar je de grens trekt. De nosejob die gevraagd werd, was mij net te ver.
14 belichtingen
Net voor de 2e keer Dogville gezien. Prachtfilm. Goed gebruik van licht en als fotograaf moet je eigenlijk alleen al vanwege de aftiteling de film gaan zien.
6 belichtingen
Een van de bekendste fotografen, Helmut Newton, is op 83 jarige leeftijd verongelukt bij een verkeersongeval in Los Angeles. Newton kenmerkde zich door een zeer aparte stijl van fotograferen. Eerst journalistiek, later voornamelijk glamour. De door hem gemaakte naaktfoto's zijn zeer beroemd en zeer fraai. Uitgeverij Taschen bracht een paar jaar geleden het zeer lijvige boek Sumo uit van Hemut Newton, een 30 kg zwaar boek. Ook fotografeerde Newton voor de befaamde Pirelli kalender.
19 belichtingen
De Iraanse fotografe Parisa Damandan doet ook veel onderzoek naar fotografie, met name in haar geboorteland. Dat leverde een aantal interessante verzamelingen op die een kijk geven op de fotografie in het Midden Oosten. Toen de ramp in Bam plaatsvond wilde Damandan iets doen. Op haar manier en dat betekende het redden van foto's. Met een plattegrond waar de fotowinkels opstaan ging ze op zoek. Met het redden van de negatieven wil ze een belangrijk deel van het cultuurgoed redden. En mensen de mogelijkheid geven om de laatste herinnering aan een door de ramp overleden familielid te kunnen geven. Bovendien kunnen de foto's erg belangrijk zijn om Bam weer op te bouwen. Om de zoektocht voor te kunnen zetten is geld nodig. De stichting Aida heeft daarom een gironummer geopend: 5965559, onder vermelding van Foto's in Bam. Uiteindelijk zal er ook een boek verschijnen van de gevonden foto's, 'Hidden Lives, Visible Faces'. Maar het uiteindelijke doel is toch alles terug te brengen naar Bam, daar waar de foto's ook thuishoren.
0 belichtingen
Foto's trekken altijd mijn aandacht. Toen ik vandaag bij Sony was en even moest wachten, kon ik het dan ook niet laten om de portretten die Cees Noort gemaakt heeft uitgebreid te staan bekijken. Daar hingen foto's van kunstenaars. Misschien geen bijster orgineel onderwerp, maar wel mooi uitgevoerd.
0 belichtingen
Tot voor kort was de winnaar van de Zilveren Camera tegelijk de winnaar van de Fujifilm Dutch Photo Press Award. Een prijs die niet alleen geld oplevert, maar ook de kwalificatie is om mee te doen met de Europese verkiezing. Dit jaar besloot Fuji het anders te doen en is de wedstrijd los gekoppeld van de Zilveren Camera. Dat leverde ook een andere winnaar op: Eddy van Wessel. Wel met een beeld uit de oorlog van Irak. Ook Jerry Lampen viel in de prijzen, hij werd tweede met dezelfde foto als waarmee hij de Zilveren Camera won.
Het citaat uit het juryrapport: Uiteindelijk koos de jury Eddy van Wessel tot winnaar. Zijn ingetogen manier van verslagleggen, zonder effecten en dramatiek geven de oorlog in alle juistheid weer. Eigenlijk zonder zelf aanwezig te zijn maakte hij met een breedbeeldcamera een serie zwartwitopnamen, die een compleet en indringend beeld geven van de tragische gebeurtenissen. Als een terloopse toeschouwer weet hij met zijn foto's het verhaal compleet weer te geven. In contrast daarmee staan de kleurenbeelden van Jerry Lampen die veel meer dramatiek en aanwezigheid laten zien. Juist die verschilende invalshoeken maakte het voor de jury een zeer lastige keuze.
Heel in het begin van Rood Petje werd Photocrack al genoemd. Zij hadden een scriptje met diverse standen voor modellen. In ruim twee jaar is er heel wat veranderd. Nu lees je bij Photocrack over van alles en nog wat. Van boekbesprekingen tot het maken van je eigen ontwikkelaar. En een aardig stukje over creativiteit en angst.
0 belichtingen
Vandaag was er een congres in Amsterdam over manipulaties in de fotojournalistiek. Dat kan heel interessant zijn en de studenten die het organiseerden hadden ook sprekers uitgenodigd met kennis van zaken, Micha Klein (geen fotojournalist, wel veel kennis over manipuleren), Hans Kouwenhoven, Serge Ligtenberg, Marjolijn Ruyg en Edie Peters (van Photoq). Vooral voor de pauzes waren de lezingen echter niet bijzonder en eigenlijk vooral slecht te volgen. Het meest interessante was de forumdiscussie. Daar draaide het vooral om de vraag hoever je mag gaan. Zo ver als Robin Utrecht ging met zijn koninginnedagfoto van 2002 mag niet. Dat werd duidelijk. Maar voor de rest was er geen duidelijke eenstemmigheid. Een beroepseed, zoals Daniel Koning suggereerde, gaat ook te ver. Serge Ligtenberg had mijns inziens een sterk punt. De kranten (en andere bladen) moeten duidelijk richtlijnen opstellen en openbaar maken. Net zoals de Amerikaanse kranten dat doen. Dan weten fotograaf, redacteur en lezer waar ze aan toe zijn. En er werd gepleit voor een open discussie over manipulatie in de fotojournalistiek. En laat nu net bij de FJG een discussie ontstaan daarover. De aanleiding? Een foto van Robin Utrecht.
3 belichtingen
Helemaal af is de nieuwe site van Mike Nicolaassen nog niet, maar wel de moeite alvast waard om te bekijken. De onderwerpen zijn eigenlijk vrij klassiek: pop, portretten en theater. Vooral de eerste twee zijn erg populair bij jongere fotografen. Daarnaast fotografeert hij ook sport. De hippe sporten. En vooral die van het skaten mogen er zijn.
Overigens kwam de naam me wel bekend voor. Google leverde dan ook een duidelijk resultaat op. En ik ben het met Geert eens, Mike belooft heel wat voor de toekomst!
2 belichtingen
Een van de meest gefotografeerde landen is waarschijnlijk Cuba. Het aantal fotografen dat naar dat land is gegaan is waarschijnlijk ontelbaar. Ook Benjamin Krain fotografeerde in Cuba. Met een wat afwijkende blik. Krain heeft een mooi gevoel voor kleur, compositie en licht. En dat laat hij niet alleen zien in zijn Cuba-serie.
0 belichtingen
Een van de vaste bezoekers van mijn site is Jordi Huisman. Zelf studerend aan de Kunstacademie in Utrecht. Richting? Fotografie uiteraard. Tot nu toe had ik zijn fotowerk nog niet gezien, maar toevallig ontdekte ik zijn site. Het gros spreekt mij wel aan. Vaak wel een lekkere eigen kijk. En dat is belangrijk.
0 belichtingen
Het valt mij op dat toch aardig wat fotografen hun carriere zijn begonnen als medewerker in de zorg. Jurgen Huiskes was een tijd lang sociaal therapeut in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar werkte hij onder ander met schizofrene patiënten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij daar een serie over maakt. Hij beperkt zich niet tot de zorg, als een echte documentaire fotograaf houdt hij zich bezig met alles wat mensen maar doen.
3 belichtingen
In modefotografie zijn er een hoop vrijheden, zeker voor de artdirector. Het kledingstuk hoeft niet per se perfect getoond te worden. Uitstraling is veel belangrijker geworden. De grens tussen autonome en modefotografie is vaak nog maar erg dun. Neem het werk van Lonya Plotkin. Een aantal thema's dienen als kapstok. Binnen zo'n thema wordt in de foto een vaak absurdistisch stuk opgevoerd. In iedere foto is van alles te zien, dat maakt het werk ook interessant.
1 belichting
Iedere dag 1 foto plaatsen vergt toch een goede selectie. Ik geef toe dat ik dat niet goed kan. Justin Ouellette van Chromogenic kan dat wel, al zal niet iedere foto op die dag gemaakt zijn. In de regel mooi werk om naar te kijken. Heerlijke sfeer. Soms fantastisch eenzaam aanvoelend.
3 belichtingen
Soms zie ik foto's waarvan de naam van de fotograaf me bekend voorkomt, maar opnieuw betoverd word. Zoals bij Tina Mcclelland, die ik in 2002 al eens noemde. Naast de gratis bandfoto's heeft ze nog veel meer fraais. Haar portretten bijvoorbeeld, die steeds weer anders zijn. En net als toen blijf ik het meest gefascineerd door haar zelfportretten. Bij de zelfportretten zijn ook zelfportretten te zien van twee andere fotografen. En die zijn zeker zo boeiend. Zoals die van Jay Gumm. In zijn eigen werk gaat hij op zoek naar de "ik", door middel van het mannelijke naakt. De foto's zijn een interessante benadering.
6 belichtingen
Siberië staat gelijk aan kou en dat straalt ook uit de foto's van Heidi Bradner. Zij maakt mer van dergelijke fraaie fotodocumentaires, vooral de zwartwit series zijn inspirerend. Niet voor niets heeft zij al diverse prijzen gewonnen.
2 belichtingen
Een van de meest spraakmakende fotografen van De Volkskrant is Daniel Koning. Na dertig jaar staffotograaf geweest te zijn houdt hij ermee op. De foto's van Koning zijn zeer herkenbaar en altijd een genot om naar te kijken. Ter ere van zijn werk heeft Foam nu een expositie. Ruim dertig jaar fotografie, dat moet interessant zijn. Al was het maar vanwege een stuk geschiedenis. Koning heeft zo'n beetje alles wel gefotografeerd.
6 belichtingen
Een van de boeken die Martin Parr uitbracht is Boring Postcards van ansichtkaarten die hij verzamelde. Dat inspireerde Jeroen. Niet om ook een boek uit te geven, maar wel om ze te verzamelen. En ze te tonen op internet. Ben benieuwd hoe lang hij het vol gaat houden. Want saaie kaarten zijn saai, of toch juist niet?
5 belichtingen
Een andere Gardiner, Gary Gardiner en volgens mij geen familie van de twee logs eerde besproken Gardiner, is fotojournalist en heeft in die hoedanigheid het nodige gezien en meegemaakt. Om bij te komen van die drukte, maar wel met zijn passie bezig te blijven, besloot hij om in een park te fotograferen. Binnen een klein gebied in het park fotografeerde hij van alles. Alles wat hem verwonderde en er zit opvallend veel natuurfotografie bij. Het project, Rock at Inniswood, is ondertussen afgerond. Fotografie als therapie, het werkt echt!
0 belichtingen
Was ik blij verrast dat er na ruim twee jaar loggen zo'n 100.000 hits waren gegenereerd, Erwin van Schendel haalt binnen tien dagen ruim 10.000 hits. Alleen wel een beetje eenzijdig bezoek volgens mij. Zo stijg je wel in de ranking en dat met zo weinig blote vrouwen op je site.
4 belichtingen
Zwart-wit kan heel mooi gebruikt worden om een sfeer weer te geven. Daar maakt R. Gardiner goed gebruik van. Uitstekende straat- en reportagefotografie. Je krijgt zin om ook naar New-York te gaan. Alleen de foto's van de Polaroid SX-70 zijn in kleur en bewerkt. En dat vind ik gelijk het minste van zijn werk.
Ook heeft Gardiner een weblog, die de moeite van het lezen en bekijken zeker waard is.
Persfotografie wordt vaak geassocieerd met ongelukken. Ellende fotograferen. Leuk werk is het nooit, maar het moet gebeuren. Dan is het goed dat er iemand als Remco Suiker is. Hij is gespecialiseerd in hulpverlening en dat is goed te zien aan zijn werk. Fotografie die ook een beeld geven van wat voor taken brandweer, politie en GGD zoal doen.
6 belichtingen
Afrika associeer je al snel met mooie landschappen, wilde dieren en armoede. Fotografie uit die landen is doorgaans wel herkenbaar. Hywell Waters levert andere beelden. Met weliswaar de prachtige kleuren, maar op een andere manier.
1 belichting
Ik dacht vandaag lekker binnen te kunnen blijven werken, maar werd gevraagd voor een spoedklusje naar Breda. Bij een groentendistribiteur. En dat betekent vrachtwagens kijken, ik blijf er wat mee hebben (ook al was het geen Daf :) )
3 belichtingen
Dat zijn niet het aantal opnames op mijn camera, maar wel het aantal bezoekers. Dit was de 100000e: 12 januari 23:23 @Home, Almelo, Nederland
Nee, je wint niets, alleen wat eer. Het blijft me verbazen dat roodpetje zoveel hits genereert.
4 belichtingen
Een van mijn eerste logs ging over Martine Sprangers. Ze maakt uitstekende fotografie, maar durfde niet echt mee te doen met wedstrijden. Dat moest ze juist wel doen vond ik, en dat heeft ze uiteindelijk dus ook gedaan. En het resultaat? 1e prijs in de series Dagelijks leven bij de Zilveren Camera met het aangrijpende verhaal van Sjo. Gefeliciteerd Martine, je hebt het dik verdiend!
De winnaar van de Zilveren Camera is een foto van een jonge vluchtende moeder uit Basra in Irak, gemaakt door Jerry Lampen. Daarnaast is hij ook Fotojournalist van het jaar geworden, een prijs die hij in 2001 ook al won. Niet ten onrechte, zijn werk is van bijzonder hoog niveau.
De Canonprijs, voor de jonge fotojournalist, is gegaan naar Joël van Houdt.
De meeste vrouwen op reclamefoto's zijn niet alleen mooi, maar ook erg schoon en fris. Die foto's maakt Marco Tenaglia ook. Hij is modefotograaf. Voor vrij werk fotografeert hij ook vrouwen, alleen dan ongewassen types lijkt wel.
3 belichtingen
Archieven kijken is leuk en ik heb dan ook net een rondje archief bij Geert en mezelf achter de rug. De tijd vliegt (je wordt ouder pappa...), zo'n log is dan wel een leuk dagboek. Maar ook weer een schop onder mn kont (alsof ik lenig ben). Ik maak teveel kiekjes, het wordt tijd dat ik eens serieus ga worden.
3 belichtingen
Geert had wat problemen met zijn logscript, vandaar dat hij hier even mocht gastloggen. Maar gastloggen en op je eigen plek loggen is toch wat anders. Je eigen log ben jezelf. En omdat hij het loggen niet kan laten, staat er weer een verse installatie bij Geert. Een mooi begin van het nieuwe jaar!
0 belichtingen
Als iemand zei dat bepaalde dieren, en dan met name de reptielen en amfibiën, vies waren had ik altijd een antwoord: de enige vieze dieren zijn mensen. Wij maken een hoop rotzooi en ruimen dat niet op. De schade aan natuur en milieu is groot. Voor een aantal fotografen is dat een belangrijk onderwerp, zij willen laten zien wat de mens doet met haar planeet. De luchtfoto's van Yann Arthus Bertrand hadden dat doel ook. Fotograaf Edward Burtynsky gaat nog wat verder. Als je die aantasting van de aarde ziet, ga je toch wel even nadenken waar we als mensen mee bezig zijn. Vreemde diersoort zijn we toch.
0 belichtingen
Met de nodige verbazing en bewondering heb ik een tijd rondgekeken bij phoot.org. Een soort fotolog, met werkelijk prachtige fotografie. Geen woorden meer aan vuil maken, maar gewoon gaan kijken.
0 belichtingen
Het Leidsch Dagblad had per ongeluk een dummytekst bij de eindejaarsfoto van Taco van der Eb geplaatst (zie Jan-Edward en GeenStijl) met de volgende zinsnede: Ik hoop dat hij dat in vijf zinnen kan, want dan past het hartstikke mooi in dit blokje. Maar dat weet je natuurlijk nooit, met die kutfotografen. Voor hetzelfde geld krijg je een lang lulverhaal.
Zo'n blunder levert de fotograaf een hoop hits op zijn site op. En daar is hij niet gespeend van enige humor: de eindejaars foto! al bijna de 3000ste bezoeker vandaag
en dat is meer dan die enkeling per dag het afgelopen jaar!
wat een feest, maar ik zal het kort houden! .
Frankrijk speelt een belangrijke rol in de fotografie. De grondleggers van de fotografie Niepce en Daguerre waren Fransen. Ook kent Frankrijk een groot aantal beroemde fotografen. Niet in de laatste plaats Nadar en Cartier-Bresson. Wie kent ze niet? En Frankrijk, en dan met name Parijs, is buitengewoon fotogeniek.
Veel Franse fotografen schonken hun werken aan de Franse staat. Dat leverde een geweldige collectie op, waarvan een selectie uit de periode 1855-1985 de wereld overgaat. Vanaf 24 januari tot en met 12 september 2004 is deze collectie, onder de naam J'aime la France te zien in het Gemeentemuseum van Helmond. En hoewel het voor de meeste een heel einde uit de buurt zal zijn, lijkt het me meer dan de moeite waard. Al was het maar vanwege een gezonde dosis fotografiegeschiedenis.
Bij de Vara heb je al geruime tijd het programma De Leugen Regeert, waarbij misstappen in de journalistiek kenbaar gemaakt worden. Op de mailinglijst van de fotojournalisten kwam een vraag van de programmaredactie:
-In het programma De Leugen Regeert willen wij maandag aanstaande eens praten over het photoshoppen van persfoto's.
Over de vraag: hoe ver mag je gaan met het manipuleren van nieuwsfoto's.
Welke trucjes zijn alom geaccepteerd? (mooiere wolkenluchten? mooiere achtergronden?)
Wanneer is er sprake van onwaarheid?
We zijn daarvoor op zoek naar fotografen die in hun werk de grenzen van de "realiteit" opzoeken, en het leuk vinden daarover te praten op tv.
Fotografen die ons - uit eigen werk - voorbeelden willen laten zien van bewerkte/gemanipuleerde persfoto's die in kranten hebben gestaan.
Vreemd, maar ik moest gelijk aan bepaalde naam denken.
Het lijkt me in ieder geval wel een uitzending die interessant kan worden. Mits ze de goede fotografen vinden.
2 belichtingen
Soms kan fotografie best wel betoverend zijn. Door een mooie sfeer bijvoorbeeld. Bij Paddy Summerfield staan een paar van die series. En ook wat meer kunstzinnige handhelds. Ik heb er van genoten.
0 belichtingen
Op de middelbare school had ik heel lang dezelfde mening als Henry Ford; geschiedenis is oud en dus niet interessant. En dat gold al helemaal voor kunstgeschiedenis. Wat was er nou interessant aan? Nu besef ik dat een goede kennis van de geschiedenis een goede basis is. Voor mij is het dan eigenlijk ook verplichte kost om de documentaire Robert Capa: In love and war te zien, welke uitgezonden wordt op 16 januari 2004 vanaf 20:35 op Nederland 3. Robert Capa is een van de belangrijkste, zo niet belangrijkste, oorlogsfotograaf geweest en oprichter van Magnum. Dat weer een belangrijk fotoagentschap is.
Nog meer lege ruimtes zijn te zien bij Juhana Hurtig uit Finland. Maar ook meer dan dat alleen. Aparte portretten, losse voorwerpen en snapshots met de Polaroid. Ongetwijfeld zullen velen hier niets van snappen. Maar ik vind dit soort fotografie wel leuk. Vergeet overigens ook niet bij het oude materiaal te kijken.
2 belichtingen
In De Volkskrant bijlage Observatorium van 31-12-2003 stond een interessant artikel over Finse fotografie. Dat de speciale stijl mede komt door het weinige licht dat zij daar hebben. In Denemarken hebben ze meer licht per jaar (voor zover ik weet), maar ze hebben de uitgestrektheid gemeen met Finland. Dichtbevolkt zijn die landen niet echt te noemen immers. Zou dat een verklaring zijn dat Simon Ladefoged juist van die desolate foto's maakt? Landschappen en interieurs waar de mens in ontbreekt, maar desondanks uiterst aanwezig is.
Zeker in fotomusea kom je nogal eens foto's tegen waar je eigenlijk geen raad mee weet, maar die je desondanks toch boeien of bezighouden. Onderwerpen waarvan je denkt waar slaat dit op? Wat wil de fotograaf hiermee zeggen? Absurdistische composities, nietszeggende kadreringen en vage onscherpte. En toch, toch blijf je kijken. Het is de sfeer of juist het blijven denken aan de achterliggende gedachte die je bezighouden. Die je in de foto blijven trekken. De Noor Kimm Saatvedt maakt van die vreemde foto's. Foto's zonder een in eerste instantie interessant onderwerp of uitsnede. Maar die je hersens wel aan het werk houden. Als je er voor open staat tenminste.
2 belichtingen
Je ziet geregeld projecten waarbij kinderen hun leefomgeving mogen fotograferen. Meestal omdat ze onder embarmelijke omstandigheden leven en ze door middel van fotografie eruit kunnen ontsnappen, al is het maar voor even, of de wereld kunnen vertellen over die omstandigheden. Fotografie als een soort therapie. Een van dergelijke projecten is Through the eyes of children, wat zich afspeelt in Rwanda. Met wegwerpcamera's legden de kinderen hun leven vast. En hoewel dit soort dingen vaker gedaan worden, blijft het boeiend. En ook zinvol.
1 belichting
Tadaa, hieronder staan de drie portretfoto's die ik door drie vrienden heb laten maken. Drie mensen die en mij goed kennen en goed weten hoe ze een portretfoto moeten maken. Met een eigen stijl en visie. Was het leuk om te doen? Absoluut! Op de foto gaan is niet zo erg. Misschien met jezelf geconfronteerd worden naderhand wel. Zeker als je niet zo zeker van jezelf bent. En als dan alledrie de fotografen je zelfverzekerd laten zien, geeft dat toch wel een goed gevoel. Voel ik me stiekem toch wel zeker? Weet ik het wel, maar wil ik het niet weten? Of durf ik het niet?
Drie verschillende foto's van dezelfde persoon. Met een aantal overeenkomsten. Allereerst het zelfvertrouwen dat ik uit de foto's vind stralen. Maar ook alledrie zijn ze (uiteindelijk) monochroom geworden. En alledrie gefotografeerd met minimaal middenformaat. En twee van de drie zijn bewerkt, zonder de waarheid geweld aan te doen. En met alledrie de foto's ben ik ook blij. Niet alleen heb ik nu ook eens fatsoenlijke foto's van mezelf, de foto's vertellen mij wat over mezelf. Klinkt vaag? Dat is dan maar zo.
Bij deze wil ik nogmaals Barto, Geert en Marieke bedanken voor de foto's. En de uitstekende samenwerking. Want niet alleen zijn de resultaten goed, ze weten alledrie ook heel goed tijdens het fotograferen je rustig te houden. Uitstekende fotografen om je door te laten portretteren!
4 belichtingen
Last but not least de foto van Marieke. Eigenlijk liep de afspraak om me door haar te laten fotograferen al een aantal jaar. En uiteindelijk is het toch nog gelukt. Een portret dat weer heel anders is dan de vorige. Al was het alleen maar omdat ik toch vrij weinig kleren aan heb en geen bril op heb. Dan ook nog de harde verlichting, de krappe uitsnede en de andere compositie. Niet zo rustig als de vorige foto's. Een foto waar ik erg krachtig op sta. Dat was echt schrikken toen ik de foto zag! Alsof ik echt helemaal zeker van mezelf ben. Zowel wat betreft innerlijk als uiterlijk. Help! Het harde licht, de uitsnede en de schuine compositie maken de foto bijzonder. Zelf ben ik ook hier erg blij mee. Al was het maar omdat ik nu iets zie van mezelf wat ik anders nooit zo zie. Mijn ouders moesten wel even wennen aan deze foto. Ikzelf zeker ook.
3 belichtingen
De tweede portretfotograaf die mij mocht fotograferen was Geert en hij fotografeerde mij uiteindelijk op de kermis. Eigenlijk had hij een nog origineler plan, mij op een skippybal. Zoals ik stuiterend door de straten loop. Maar er was geen skippybal te krijgen en dan moet er geïmproviseerd worden. De kermis op dus, waar het druk is. En zoals net gezegd, dat past wel bij mij. Het reuzenrad komt als een soort halo over me heen. Heilige Bas? Nee, dat zeker niet en dat zie ik er ook niet echt in. Wel een soort van bescherming. Dat het wel goed komt met mij. Dat blijkt ook uit mijn blik. Weer zelfverzekerd. Het mooie van deze foto vind ik ook de symmetrie. Net als bij Barto sta ik heel gedecideerd in het midden. Misschien heeft de cirkelvorm op de achtergrond nog wel een functie. Bas in het middelpunt. Maar goed, iedereen mag zelf gaan associëren. Opmerkelijk is ook de rust, in tegenstrijd tot de kermis eigenlijk.
Ook met deze foto ben ik erg blij. Het is een andere benadering. Eentje die mij zeker wel bevalt. En stiekem ben ik ook erg vereerd dat Geert zijn portfolioprijs gewonnen heeft, waar deze foto ook bij zat. En dat ondanks die kop :-)
1 belichting
De eerste foto van de drie portretten is gemaakt door Barto met een technische camera. Barto wilde van mij een foto maken wat het tegengestelde is van wie ik ben. Dus op de heide, waar het rustig is. Ik ben namelijk niet de meest rustige persoon (zeker niet als ik even op dreef ben). En zonder petje. Slechts vier foto's waren er nodig, maar eigenlijk waren we met de eerste opname al klaar. Alleen daar stoorde wat en uiteindelijk zijn twee beelden gecombineerd. Dat moet kunnen. Al bij het fotograferen zag ik wat het ging worden, lang leve de Polaroid. En eigenlijk was ik gelijk al heel erg tevreden met het resultaat. De foto vind ik bijzonder geslaagd. Ik sta daar zelfverzekerd (in tegenstelling zoals ik me voel). Bas kan de wereld aan! Een krachtig portret, maar toch ook met een bepaalde breekbaarheid. Lekker open portret ook. Ontspannen in een mooi gebied. Een soort gebied waar ik wel eens heen ga als ik moe van mezelf wordt. Wat dat betreft heeft de foto veel van mezelf in zich. Knappe prestatie! En ik ben er erg blij mee.
5 belichtingen
Houd je van natuurfoto's, dan is de WWF-Canon Photogallery ongetwijfeld wel boeiend om naar te kijken. Maar ook wel als je niet zoveel op hebt met natuurfotografie.
0 belichtingen
Een nieuw jaar, betekent een nieuw begin. Een lekkere frisse start. Niet dat je hier nu direct veel veranderingen ziet. De lay-out is hetzelfde gebleven min of meer en het gaat nog steeds over fotografie. Alleen draait het nu op Nucleus en is alles verhuisd. Wie nu nog via bas.demeijer.com/roodpetje is gekomen, moet zijn bookmarks/links etc even aanpassen.
Uiteraard wens ik iedereen vanaf hier een uitstekend 2004 toe. Met veel geluk, positieve gedachtes en veel (mooie en boeiende) fotografie. Ik ga er mijn best voor doen in ieder geval!
15 belichtingen